Nie przypominam sobie słowa, które irytowałoby mnie bardziej niż słowo „powinnaś”. Aż mnie skręca, jak słyszę: „kobieta powinna…”, „prawdziwy facet powinien…”, „dobra matka powinna…”, „każda żona powinna…”, „w Twoim wieku powinnaś…” Brrrr! Czy to jest mądre - uważać, że ktoś jest coś komuś winien tylko dlatego, że jest kobietą, matką, mężczyzną, ma ileś tam lat… ?
Niestety mamy niewielki wpływ na to, co myślą i mówią, czego oczekują od nas inni ludzie.
Gorzej jest kiedy „powinności” wymuszamy na sobie same. „Obowiązek natury moralnej” – mówi o powinności słownik. Niezbyt chciany obowiązek jak na mój gust. Ma to słowo w sobie coś nieprzyjemnie wymuszającego.
Z drugiej strony, dlaczego ja tak się buntuję przeciwko temu słowu? To tylko słowo. Zawsze można je zamienić na inne, prawda?
I właśnie o tej zamianie myślałam sobie ostatnio …
Układam wieczorem moje kochane pacholęta do łóżek. Zmęczona jestem i tak naprawdę marzę o tym, żeby szybciutko zasnęli. Ale powinnam im jeszcze poczytać na dobranoc. Powinnam? Czy może chcę? Chcę, żeby moi chłopcy lubili książki, żeby kojarzyły im się z czymś dobrym, miłym… Chcę, żeby pamiętali z dzieciństwa nasz mały „dobranocny” rytuał. Chcę też poczuć wtulone we mnie małe ciałka, wdychać ich piękny zapach, uściskać i ucałować… Czyli nie powinnam, tylko chcę!
Czy tak na przykład w pracy – chce mi się poszperać po sklepach internetowych w poszukiwaniu żółtych klapeczek… A powinnam gdzieś zadzwonić i zakończyć negocjacje z wyjątkowo męczącym klientem. Powinnam? Czy może chcę na te zakupy internetowe zarobić? Premia byłaby bardzo mile widziana… Czyli znowu jednak chcę :-)
A po pracy powinnam pojechać do teściowej za miasto, żeby przez wszystkie korki zawieść jej samochodem coś ciężkiego. Powinnam. Czy może znowu że … Chcę pomoc tej wspaniałej kobiecie, choć trochę odwdzięczyć się za wszystko, co robi dla nas i naszych dzieci.
Tak naprawdę prawie za każdym „powinnam” chowa się nasze własne „chcę”. Na przykład dobrze schowana chęć bycia lepszym człowiekiem. Trzeba tylko poszukać :-)
A kiedy żadnego „chcę” nie ma? Coś… komu jestem winna – wszystkim wybaczam ;-)
Udanego tygodnia!
